Çözülme Müziği, ritmik bir yapının katmanlaşması ve ardından aşamalı olarak çözülmesi üzerine kuruludur. Eserin temel malzemesini 5/8 + 7/8 birleşiminden oluşan ölçü içerisindeki iki vuruşlu ritmik hücre oluşturur. Bu hücre, dört icracı tarafından birer sekizlik aralıklarla gecikmeli olarak uygulanarak birbirinin üzerine eklenen ritmik katmanlar meydana getirir.
Başlangıçta tek bir ritmik model olarak ortaya çıkan yapı, katmanların eklenmesiyle giderek yoğunlaşır. Bununla birlikte, bu yoğunluk yeni ritmik malzemelerin eklenmesiyle değil, aynı yapının zamansal olarak üst üste bindirilmesiyle elde edilir. Böylece eser boyunca süreklilik gösteren temel ritmik kimlik korunurken, dokusal yoğunluk değişkenlik gösterir.
Eserin ikinci bölümünde bu katmanlar birer birer ortadan kaldırılır. Dördüncü icracının susmasıyla başlayan süreç, üçüncü ve ikinci icracıların da yapıdan çekilmesiyle devam eder ve sonunda yalnızca ilk icracının başlangıçtaki ritmik modeli kalır. Bu süreç, eserin başındaki birikimin karşıtı olarak işlev görür ve yapının giderek sadeleşmesini sağlar.
Son vuruş, molto forte karakterinde belirgin bir aksanla gerçekleştirilir ve fermata ile uzatılır. Böylece eser, önceki katmanların tamamen ortadan kalkmasının ardından temel ritmik hücrenin tek başına ve belirgin bir biçimde ortaya çıkmasıyla sona erer.
Eser, bestecinin Op. 13, Çözülme Ritüeli başlıklı bas klarnet konçertosuyla kavramsal bir ilişki içerisindedir. Her iki yapıtta da çözülme, müzikal formun temel belirleyicilerinden biri olarak ele alınırken, Çözülme Müziği bu yaklaşımı daha sınırlı bir malzeme ve daha yalın bir ritmik organizasyon üzerinden inceler.
Music of Dissolution is built on the layering of a rhythmic structure and its subsequent gradual dissolution. The basic material is a two-stroke rhythmic cell within a measure formed by the combination of 5/8 + 7/8. This cell is applied by the four performers at successive eighth-note delays, producing rhythmic layers stacked upon one another.
What first appears as a single rhythmic model gradually intensifies as the layers accumulate. This density is not produced by the addition of new rhythmic material, but by the temporal superposition of the same structure. Thus the fundamental rhythmic identity remains continuous throughout the work, while textural density varies.
In the second part of the work these layers are removed one by one. The process begins with the silence of the fourth performer, continues as the third and second performers withdraw from the structure, and ends with only the first performer’s opening rhythmic model remaining. This process functions as the counterpart of the accumulation at the beginning of the piece and brings about the progressive simplification of the structure.
The final stroke is delivered with a pronounced accent of molto forte character and is prolonged by a fermata. The work thus concludes with the basic rhythmic cell emerging alone and clearly, after the complete disappearance of the preceding layers.
The piece stands in a conceptual relationship with the composer’s Op. 13, the bass clarinet concerto Ritual of Dissolution. In both works dissolution is treated as one of the fundamental determinants of musical form; Music of Dissolution examines this approach through more limited material and a simpler rhythmic organisation.